Atrakcje

Filtruj:
  |  Odsłony: 3907

Neoklasycystyczny Pałac z drugiej połowy XIX wieku – Lubstów

(Pałace)

      
Lubstów Wielkopolska Wschodnia Polska
Budowę neoklasycystycznego pałacu rozpoczęto w drugiej połowie XIX w. Jego projektantem był znany architekt - Stanisław Hebanowski (1820-98) - twórca m.in. gmachu Teatru Polskiego w Poznaniu. Charakterystyczną cechą tej budowli jest zestawienie surowych kubicznych brył wzajemnie się przenikających. Autor zrezygnował z tradycyjnego wielko porządkowego portyku na rzecz filarowego wysuniętego pod elewację frontową. Portyk zwieńczony jest trójkątnym tympanonem ozdobionym drobną dekoracją roślinną. Na piętrze posiada arkadową galerię. Od strony ogrodu znajduje się ćwierćkolista galeria otoczona z obu stron schodami. W prawym skrzydle projektant usytuował półkolistą oranżerię z oknami spływającymi do posadzki i widokowym belwederem. W zespole wnętrz pałacu na uwagę zasługują dekoracje sufitów o geometrycznych, kasetonowych podziałach, w które wkomponowane zostały arabeskowe motywy dekoracyjne. Ściany zdobią rzeźbione w drewnie fryzy, girlandy z liści, owoców i kwiatów. Budowę pałacu w Lubstowie zakończono w 1859 roku. Jego pierwszymi właścicielami byli Zofia i Albin Słubiccy – właściciele majątku Babiak i Ozorzyn. Po śmierci Słubickich, majątek przejęła ich siostrzenica i chrześniaczka Maria Niemojowska. W pałacu oprócz właścicielki mieszkali: hrabina Zofia Tyszkiewicz (krewna z Ukrainy), Zygmunt Chełmski (cioteczny brat), panna Luiza (nauczycielka francuskiego). Służba pałacowa to: pokojówka, garderobiana (Stanisława Gardyńska), lokaje, kamerdynerzy, krawcowa, kucharze, szofer, mechanik, botanik. Botanikiem był Stanisław Strugalski – zajmował się oranżerią w pałacu, winiarnią, ogrodem i parkiem. Podlegało mu 35 pracowników. Roślinność zamawiano w słynnych zakładach ogrodniczych C.URLICH w Warszawie założonych w 1805r. Pałac otoczony jest 12-to hektarowym parkiem krajobrazowym. W okazałym starodrzewiu rosną dęby, graby, olchy, świerki i topole, wśród których na wyróżnienie zasługuje grupa dębów szypułkowych o obwodach od345 do 625cm. W parku pozostał też mostek wzniesiony nad wąskim i głębokim jarem. Z północy od jeziora do pałacu prowadzą strome schodki z podmurowanego w formie tarasu brzegu. Obecnie zanurzone w toni jeziora. Hrabina Zofia Tyszkiewicz ukończyła Uniwersytet w Oxfordzie, znała siedem języków w Krakowie studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim muzykę, pracowała w ambasadzie jako tłumacz języków obcych. W Lubstowie przebywała w latach 1923-39. W okresie swojego pobytu uczyła śpiewu, muzyki, tańca, pisała utwory muzyczne, prowadziła chór, rysowała i malowała. Chór odniósł wiele sukcesów, śpiewano piosenki ludowe, kujawiaki, oberki, pieśni żołnierskie. Okres ten był czasami świetności tego obiektu, cieszył się zainteresowaniem wielu polskich malarzy. 13 grudnia 1939 roku wszyscy z pałacu zostali zmuszeni do opuszczenia go i wywiezieni. Pałac zajęli Niemcy z Hitler-Jugend. Administratorem był Niemiec Rucen , który mieszkał tam żoną i dziećmi. Po wojnie pałac stał się własnością skarbu państwa. Zamieszkiwało tam kilka rodzin, które straciły w czasie wojny mieszkania. W latach 1947-53 pałac przeznaczony był na Państwowy Dom Dziecka. Następnie a latach 1970-80 mieścił się tam ośrodek wypoczynkowy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, użytkowany tylko w miesiącach letnich. W okresie tym Lubstów odwiedził m.in. Minister Spraw Zagranicznych Adam Rapacki oraz Stefan Stuligrosz z chórem „Poznańskie Słowiki”. W późniejszym czasie pałac przejął ośrodek szkoleniowo wypoczynkowy Wytwórni Urządzeń Komunalnych „WUKO” z łodzi. W latach 1983-93 mieściły się tu szkołą podstawowa i przedszkole. Pałac w Lubstowie jest z pewnością jednym z najładniejszych zabytków w powiecie konińskim. Obiekt ten jest wyjątkowym przykładem tradycyjnych rozlokowań wsi polskich w XIXw. Wraz z parkiem i pobliskimi zabudowaniami stał się „rdzeniem” Lubstowa i pobliskich miejscowości.
  |  Odsłony: 2293

Kościół w Racięcicach pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

(Zabytki sakralne)

      
Racięcice Wielkopolska Wschodnia Polska

Obecny kościół parafialny, murowany p.w. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, wzniesiony został w latach 1898-1900 z fundacji Zofii Słubickiej właścicielki Lubstowa i Racięcic, staraniem ks. kanonika Józefa Ornastowskiego. Konsekrowany przez bpa Henryka Kossowskiego, sufragana włocławskiego w 1901 r. Kościół jest murowany, w stylu neogotyckim. Świątynia jest orientowana, trzynawowa z wieżą. Ołtarze są w stylu neogotyckim. W ołtarzu głównym znajdują się rzeźby rokokowe św. Marka Ewangelisty i św. Mateusza Apostoła. Mensa ołtarzowa i tabernakulum rokokowe. Naj¬cenniejszym zabytkiem kościoła była gotycka figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, rzeźbiona w drewnie, z 1430 r. W 1995 r. została ona skradziona. Na jej miejscu jest obecnie, sprowadzona z Fatimy, figura Matki Bożej Fatimskiej. W 1967 r. kościół w Racięcicach uległ pożarowi. Zniszczona została wieża, dach i malatura kościoła. Kościół został odbudowany przez ks. Wiesława Szwagrzyka. Malowidła se¬cesyjne zostały zamalowane farbami emulsyjnymi (1970 r.). W 1998 r. rozpoczęto renowację i malowanie kościoła. Odtworzono w prezbiterium historyczną polichromię z przełomu XIX i XX w. Plebania, murowana z 2 połowy XIX w., ogrodzenie plebani i cmentarne, murowane z 1900r. W czasie okupacji kościół pozostawał zamknięty przez Niemców od czerwca 1941 r. do końca stycznia 1945 r. Wewnętrzny wystrój kościoła uległ poważnej dewastacji, zniszczony został niemal wszystek sprzęt liturgiczny. Do czerwca 1941 r. duszpasterstwo prowadził miej¬scowy proboszcz, ks. Jan Topoliński, potem sprawowane było jedynie duszpasterstwo konspiracyjne.

  |  Odsłony: 2378

Kościół pw. Św. Marii Magdaleny w Sompolnie

(Zabytki sakralne)

      
Sompolno Wielkopolska Wschodnia Polska
Wieś Sompolno wzmiankowana jest już w 1242 roku, natomiast kościół parafialny drewniany w, 1415 r., który według wizytacji z 1766 r. był w ruinie. W 1780 r. wzniesiono nowy kościół z drewna, który rozebrano w 1844 r., by na jego miejscu wybudować w latach 1845 –1847 nowy kościół, istniejący do naszych czasów. Kościół ten został wzniesiony z cegły w stylu neogotyckim, jednonawowy, otynkowany. Strop drewniany, płaski. W latach 1978 – 1980 został rozbudowany według projektu architekta inż. Bronisława Awgula z Torunia. Całość została pokryta blachą ocynkowaną. Położono nowe tynki zewnętrzne. Konsekracji rozbudowanej świątyni dokonał w roku 1984 biskup włocławski Jan Zaręba. W prezbiterium obecnego kościoła znajduje się figura Chrystusa Ukrzyżowanego – rzeźba z drewna z drugiej połowy XVIII w., barokowa, zabrana z poprzedniego, drewnianego kościoła. Parafia posiadała pacyfikał srebrny, który został skradziony przez nieznanych sprawców w roku 1994. Jest również zabytkowa monstrancja z XVIII w. Obok kościoła została wzniesiona dzwonnica, w której umieszczono dwa dzwony. Dzwonnica odnowiona w roku 1995. Część zabytkowa gruntownie odrestaurowana z nowym ołtarzem poświęconym przez ks. bp Wiesław Mering 8 listopada 2009 roku. W Sompolnie przy ul. Błankowej, na tzw. Puszczy jest kościół p.w. św. Hieronima. Zbudowany z bali na starym, zabytkowym cmentarzu w roku 1732. Restaurowany w latach 1807, 1986 i 1998. Naprawiono dach, wymieniono niektóre belki, drzwi, zabezpieczono okna przez siatkowanie. Kościół jest zbudowany na planie ośmioboku wydłużonego. Nad wejściem znajduje się wieżyczka – sygnaturka. Do tego kościoła przynależy obraz św. Hieronima z XVIII w., który przez niefachowe renowacje został zniekształcony i wymaga nowych prac konserwatorskich. Ze względu na bezpieczeństwo przechowywany jest w kancelarii parafialnej, a wystawiany bywa w ostatnią niedzielę września w czasie uroczystości odpustowych „Na Puszczy”. Na uwagę zasługuje też fragment drewnianej balustrady z XVIII w. W parafii jest kilka krzyży przydrożnych oraz kapliczek Najświętszej Maryi Pannie.
  |  Odsłony: 1401

Kościół p.w. św. Mateusza Apostoła w Lubstówku

(Zabytki sakralne)

      
Lubstówek Wielkopolska Wschodnia Polska
Wybudowany w 1639 r. z fundacji Aleksandra Głębockiego, archidiakona gnieźnieńskiego, i Magdaleny z Krzyckich Głębockiej, właścicielki wsi. Gruntownie restaurowany w latach osiemdziesiątych XX w. W 1992 r. Ministerstwo Kultury i Sztuki przyznało parafii nagrodę w konkursie na najlepszego użytkownika i opiekuna zabytkowego obiektu drewnianego. Konstrukcji zrębowej, oszalowany. Orientowany. Jednonawowy, z węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium, do którego od strony północnej przylega zakrystia. Przy zachodniej ścianie nawy niska wieża z przybudówką od południa. Nawę i prezbiterium przykrywa wspólny dach kryty gontami, tworzący przy prezbiterium wydatny okap. Na kalenicy wieżyczka na sygnaturkę. Na wieży dach czterospadowy, kryty gontami. Wewnątrz strop płaski. Wczesnobarokowe wyposażenie wnętrza z 1 poł. XVII w. Trzy ołtarze; w głównym rzeźby śś. Łukasza i Marka oraz obraz przedstawiający patrona świątyni. Na belce tęczowej krucyfiks i rzeźby Matki Boskiej, św. Jana i św. Magdaleny. Tablica erekcyjna kościoła z 1639 r. Na zewnętrznej, wschodniej ścianie prezbiterium barokowy krucyfiks
  |  Odsłony: 1760

Synagoga w Sompolnie

(Zabytki sakralne)

      
Sompolno Wielkopolska Wschodnia Polska
Synagoga w Sompolnie została wybudowana w 1912 r. na miejscu wcześniejszej. Od południa przylega do niej dawny dom rabina. Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali bóżnicę. Po wojnie budynek zaadaptowano na magazyn. Obecnie znajdują się tutaj dom kultury i biblioteka. Zwój Tory pochodzący z Sompolna znajduje się w muzeum w Koninie. Murowany budynek wzniesiono na planie prostokąta. Od strony wschodniej znajduje się niewielka apsyda wzniesiona na planie wycinka koła. W bocznych aneksach umieszczono klatki schodowe. Stronę wschodnią zajmuje sala modlitewna, natomiast zachodnią - przedsionek z babińcem. Zachował się wystrój zewnętrzny i wewnętrzny synagogi.